Mell321
Experimenterende gebruiker
Lieve forumleden,
Mijn vriend is zolang we samen (6jaar) zijn verslaafd (zijn verslaving begon 16 jaar geleden). Dit begon tijdens onze relatie met coke en werd uiteindelijk een 3mmc verslaving
Momenteel is hij 5 maanden in herstel en woont in het safe house (planning is 1 jaar).
Hij doet het ontzettend goed en we staan meer dan ooit in verbinding met elkaar. Tussen ons gaat het dus ook heel erg goed.
Maar toen kwam het, het stukje dat ook nog aangekeken moest worden: oudzeer.
Jarenlange onzekerheid, twijfels, vragen en wantrouwen. Mijn intuïtie vertelde mij zoveel, maar hij ontkende.
Vorige week maandag hebben we besloten om tijdens het systeemgesprek in het safe house het boek open te gooien. Niet wegkijken, maar aankijken. Mezelf een eerlijke kans geven op wat ik met deze informatie wil doen en of ik dus verder wil in deze relatie.
Het boek is geopend, alles wat mijn intuïtie me vertelde, klopte!
Ik voel rust. Jarenlange twijfels en onzekerheid zijn weg én ik mag weer gaan vertrouwen op mijn intuïtie.
Hij heeft mij jarenlang bedrogen door escorts te bezoeken. Nu ligt het verhaal gecompliceerd, maar wil ik hier niet teveel in details treden.
Ik merk een innerlijk “conflict”?
Wat is realtisch om in het hokje: verslaafd te stoppen?
Ik wil niet meer naïef zijn, maar geloof ook dat het brein van een dagelijkse gebruiker flink aangetast kan zijn.
De waarheid heeft mij veel pijn gedaan. Het besef dat hij mij jarenlang klein heeft gehouden uit angst dat ik vreemd zou gaan, met de informatie dat juist datgene waar hij zo bang voor was mij aandeed, dat doet zeer!
Ik zal mijzelf dan ook nooit meer kleiner maken of wegcijferen in deze (en welke) relatie (dan ook). Dus de vraag: gaan wij samen “verder” ligt niet alleen bij mij, maar ook bij hem: kan hij deze nieuwe ik accepteren. Maar, dat is voor later!
Ik wil verder geen reacties als: red flags, run girl run. Want echt, ik ben bewust! Maar, ik zie het zo simpel niet. Ik hou namelijk echt van de persoon die onder al deze lagen van filters door drugs zit. Ook hebben we een peuter samen en zijn we al zo ver gekomen. Daarbij, zoals ik al zij, gaat het momenteel beter dan ooit. Ik zit in een tweestrijd. Ik hoef het allemaal vandaag of morgen ook nog niet te weten, maar ik dacht wat is een betere plek om ervaringen te krijgen dan hier.
Dus nogmaals, mijn vraag is: kan ik een groot deel van zijn ontrouw wijden aan het feit dat hij zichzelf niet was? Dat hij door de verslaving wat belangrijke emoties miste? Dat de verslaving hem overnam? Dat het bij hem allemaal niet zo ernstig binnenkwam als bij een nuchter iemand?
Alvast bedankt!😊
Mijn vriend is zolang we samen (6jaar) zijn verslaafd (zijn verslaving begon 16 jaar geleden). Dit begon tijdens onze relatie met coke en werd uiteindelijk een 3mmc verslaving
Momenteel is hij 5 maanden in herstel en woont in het safe house (planning is 1 jaar).
Hij doet het ontzettend goed en we staan meer dan ooit in verbinding met elkaar. Tussen ons gaat het dus ook heel erg goed.
Maar toen kwam het, het stukje dat ook nog aangekeken moest worden: oudzeer.
Jarenlange onzekerheid, twijfels, vragen en wantrouwen. Mijn intuïtie vertelde mij zoveel, maar hij ontkende.
Vorige week maandag hebben we besloten om tijdens het systeemgesprek in het safe house het boek open te gooien. Niet wegkijken, maar aankijken. Mezelf een eerlijke kans geven op wat ik met deze informatie wil doen en of ik dus verder wil in deze relatie.
Het boek is geopend, alles wat mijn intuïtie me vertelde, klopte!
Ik voel rust. Jarenlange twijfels en onzekerheid zijn weg én ik mag weer gaan vertrouwen op mijn intuïtie.
Hij heeft mij jarenlang bedrogen door escorts te bezoeken. Nu ligt het verhaal gecompliceerd, maar wil ik hier niet teveel in details treden.
Ik merk een innerlijk “conflict”?
Wat is realtisch om in het hokje: verslaafd te stoppen?
Ik wil niet meer naïef zijn, maar geloof ook dat het brein van een dagelijkse gebruiker flink aangetast kan zijn.
De waarheid heeft mij veel pijn gedaan. Het besef dat hij mij jarenlang klein heeft gehouden uit angst dat ik vreemd zou gaan, met de informatie dat juist datgene waar hij zo bang voor was mij aandeed, dat doet zeer!
Ik zal mijzelf dan ook nooit meer kleiner maken of wegcijferen in deze (en welke) relatie (dan ook). Dus de vraag: gaan wij samen “verder” ligt niet alleen bij mij, maar ook bij hem: kan hij deze nieuwe ik accepteren. Maar, dat is voor later!
Ik wil verder geen reacties als: red flags, run girl run. Want echt, ik ben bewust! Maar, ik zie het zo simpel niet. Ik hou namelijk echt van de persoon die onder al deze lagen van filters door drugs zit. Ook hebben we een peuter samen en zijn we al zo ver gekomen. Daarbij, zoals ik al zij, gaat het momenteel beter dan ooit. Ik zit in een tweestrijd. Ik hoef het allemaal vandaag of morgen ook nog niet te weten, maar ik dacht wat is een betere plek om ervaringen te krijgen dan hier.
Dus nogmaals, mijn vraag is: kan ik een groot deel van zijn ontrouw wijden aan het feit dat hij zichzelf niet was? Dat hij door de verslaving wat belangrijke emoties miste? Dat de verslaving hem overnam? Dat het bij hem allemaal niet zo ernstig binnenkwam als bij een nuchter iemand?
Alvast bedankt!😊